Archive | Ik geloof in … RSS for this section

Ik geloof in … geesten

Geesten oproepen? Glaasje draaien? Ouijaborden? Thanks, but no thanks. 
Er bestaat totaal GEEN kans dat ik dat ooit ga proberen. And let me tell you why …

Niet zo ontzettend lang geleden zat ik met een groepje vrienden bij mij thuis. Ik woonde nog niet zo lang in deze woning, het was laat, donker. En het leek twee van hen een gigantisch tof idee om flink wat aandacht te besteden aan het onderwerp: geesten.

And so the conversation begun. Na minimaal een half uur door en door te zijn gegaan over onderwerpen zoals: Marokkaanse vrouwen die je kan betalen om iemand te vervloeken, doden die op aarde ronddwalen, kwade geesten en tot slot duivelse verschijningen, had ik er mijn buik wel van vol. Maar plots viel het een van hen op dat een kaarsje heftig begon te flikkeren, en brrr wat was het toch koud opeens! Het leek iedereen maar een goed idee om gauw naar huis te gaan. En ik bleef natuurlijk achter in mijn koude huis met flikkerende kaarsjes.

De volgende dag sprak ik een vriend. Hij vertelde mij dat hij een van de dames die o
p dat moment aanwezig was aankeek, en dat hij haar gezicht voor een seconde in een duivels gezicht zag veranderen. Hij besloot het niet teveel aandacht te geven, hij zou het zich vast ingebeeld hebben. 

Vervolgens belde ik een andere vriend op, en drie keer raden, hij vertelt mij exact hetzelfde verhaal! Ook hij zag in een flits haar gezicht in een demonische variant veranderen. Ik was flabbergasted, welteverstaan. Op zijn Brabants scheet ik zeven kleuren stront. En ik heb ongeveer drie weken niet het lef gehad om in het donker mijn kamer uit te lopen om bijvoorbeeld wat te drinken te pakken of om naar het freaking toilet te gaan.

So, there you go. De reden waarom ik heb besloten geesten maar lekker te laten rusten. Zelfs een simpele conversatie over het onderwerp geeft me de kriebels.

En als afsluiter: het beste, op youtube te vinden, bewijs dat geesten bestaan.  

Ik geloof in … mijn eigen goede doelen

Ondervoede kleine Afrikaanse kindjes met opgezwollen hongerbuikjes, mishandelde hondjes die met hun puppy ogen de camera in kijken, boekieboekie aapjes die zonder mijn hulp uit zullen sterven, slachtoffers van ernstige natuurrampen die letterlijk alles kwijt zijn geraakt.

Wat is daarop mijn antwoord? Zappen met die handel, dat is mijn antwoord. En echt niet omdat ik ze geen beter leven gun, maar omdat ik denk dat mijn geld niets zal veranderen.

En who can blame me? Ik stel me voor dat de directeur van het WNF heerlijk achterover leunt, een slokje nemend van zijn Chablis uit 1998, kijkend naar zijn 60 inch flatscreen tv, met zijn voetjes op een uitgestorven dierenbontje. Dat mag ook wel, met een inkomen van 120.000 euro per jaar! Voor de rekenwondertjes onder ons, dat is maarliefst 10.000 euro per maand.

En herinner je je nog die gigantische inzamelactie voor de humanitaire ramp die plaats vond in Haiti in 2010? Letterlijk miljarden euro’s zijn er opgehaald. Ooit de moeite genomen om te kijken hoeveel fantastische verbeteringen er hebben plaatsgevonden met die containers vol met geld? Juist ja, vrijwel niets. Oké, in twee jaar tijd is er 50% van het puin opgehaald. Maar 95% van alle mensen die dakloos zijn geworden door de ramp, zitten nog steeds in tentenkampen. Je zou toch denken dat er met al die pegels heel wat flatjes uit de grond gestampt zouden kunnen worden, niet?

Dus ik heb besloten om het wat dichter bij huis te houden. In plaats van het risico lopen dat mijn zuurverdiende centjes in de zakken van een of andere rijke directeur belanden of simpelweg nooit aankomen, geef ik aan mijn omgeving. En dat doe ik het liefst door bijvoorbeeld een zwerver een lekkere warme maaltijd aan te bieden. Ik ben ook niet te beroerd om een pakje sigaretten weg te geven, maar geld voor een zakje heroïne gaat me dan wel weer te ver …